O mnie
Moja przygoda z psychologią zaczęła się od ciekawości tego, jak dzieci się rozwijają oraz jak przeżywają świat.
Nazywam się Kinga Ziemba i jestem psycholożką. Ukończyłam studia magisterskie z psychologii na Uniwersytecie Warszawskim, gdzie ukończyłam specjalność z psychologii wychowawczej oraz częściowo ścieżkę kliniczną. W swojej edukacji stawiałam na lepsze zrozumienie zarówno rozwoju dzieci młodzieży, jak i mechanizmów, które wpływają na ich zachowanie i funkcjonowanie. Z czasem coraz wyraźniej widziałam, że to praca z rodzinami jest obszarem, w którym chcę się rozwijać zawodowo.
Aktualnie jestem także w trakcie szkolenia psychoterapeutycznego w nurcie systemowym. Swoją pracę poddaję superwizji.
Jestem tu, by wspierać Ciebie i Twoje dziecko.
Jestem psychologiem dziecięcym i pracuję w przedszkolu, żłobku i prywatnym gabinecie. Wspieram dzieci, nauczycieli i rodziców w codziennych wyzwaniach. Pomagam zauważać emocje, rozumieć zachowania i szukać sposobów, które wzmacniają kontakt zamiast go zrywać. Prowadzę również obserwacje rozwoju w placówkach oraz warsztaty dla rodziców i opiekunów. W prywatnym gabinecie prowadzę terapię indywidualną, Trening Umiejętności Społecznych (TUS) oraz konsultacje psychologiczne. Ale jak to się wszystko zaczęło?
Psychologia stale mnie ciekawi, dlatego regularnie się szkolę i rozwijam swoje kompetencje.
Jestem trenerką TUS oraz praktykiem metody Kids’ Skills. Brałam udział w szkoleniach m.in. takich jak:
- Self-Regulation dla specjalistów (dr Jagoda Sikora)
- Praca z ciałem i techniki terapii zabawą w obniżaniu napięcia i regulacji (Anna Korobczak)
- Kreatywne interwencje poznawczo-behawioralne w terapii zaburzeń lękowych u dzieci i młodzieży (TherapyTools)
- Psychoedukacja dzieci i nastolatków o ASD i ADHD. Psychoedukacja systemu. (Akademia Różnorodności)
- Szkoła Konsultacji (Agnieszka Stein, Małgorzata Stańczyk)
- Dziecko z autyzmem. Praktyka, Mentoring, Wsparcie (Joanna Pałasz – Pareo)
- Współpraca z rodzicami w terapii dzieci i młodzieży (Akademia Różnorodności)
Doświadczenia, które mnie ukształtowały.
Pierwsze zawodowe doświadczenia zdobywałam podczas praktyk w Szkole Podstawowej z Oddziałami Integracyjnymi w Warszawie, w Świetlicy Socjoterapeutycznej oraz w Fundacji, gdzie prowadziłam warsztaty w gimnazjach i liceach. W trakcie studiów pracowałam także w przedszkolu i żłobku jako asystentka nauczyciela. Towarzyszyłam dzieciom w codziennych aktywnościach, obserwowałam ich rozwój i uczyłam się rozumieć stojące za nim potrzeby.
Ważnym etapem mojego rozwoju było również własne macierzyństwo. To doświadczenie pozwoliło mi spojrzeć na dziecko i rodzinę z innej perspektywy. Szukałam odpowiedzi, uczyłam się strategii i sięgałam po wiedzę z obszarów pokrewnych, takich jak żywienie dzieci, fizjoterapia czy logopedia, by lepiej rozumieć dziecko całościowo. Dziś łączę te doświadczenia w pracy z rodzinami, wspierając je w codziennych wyzwaniach.
Co jest dla mnie ważne w pracy?
Trudności dzieci i młodzieży często wyrażają się w zachowaniach, emocjach lub wycofaniu. To sygnały, że z czymś jest im trudno. Staram się zrozumieć, co Wasza rodzina przeżywa. W swojej pracy kieruję się podejściem opartym na komunikacji bez przemocy (NVC). Nie zmuszam i nie nakazuję, a towarzyszę. Słucham i zachęcam do współpracy, ucząc, że emocje mają swoje miejsce i warto je poznawać.
Chcę tworzyć bezpieczną, opartą na zaufaniu przestrzeń, w której dzieci, młodzież i dorośli mogą doświadczać akceptacji. Każde spotkanie z rodzicem, dzieckiem czy nastolatkiem traktuję jak dialog, nie jak jednostronne działanie. Otrzymacie ode mnie strategie, które możecie przetestować, a nie nakazy do koniecznego wykonania. Wspólnie będziemy szukać rozwiązań dla pojawiających się trudności.
Perspektywa i rodzina
Nie traktuję terapii jako naprawiania, ale jako proces lepszego poznawania siebie i swoich potrzeb. Wspieram dzieci, młodzież i dorosłych w rozumieniu emocji i zachowań, które pojawiają się w codziennym życiu, aby mogli reagować z większą świadomością. W pracy zawsze staram się brać pod uwagę perspektywę całej rodziny – dbam również o potrzeby rodziców i realne możliwości rodziny w danym momencie.
Dzieci potrzebują naszej autentycznej bliskości. Potrzebują żyć z ludźmi z krwi i kości, a nie z ideałami.
~ Jesper Juul